Dag dorp


Author: Wolf posted in Soul

Tags: Untagged 

Natuurlijk regent het. Het zeikt van de regen zelfs, de hele lange huis-aan-huis ronde lang. De regenjas is ergens op de helft al volledig doordrenkt.

Dus ik mis de kattepoes, die bij mooi weer een hele straat achter me aan loopt omdat ze weet dat ze bij de fiets een paar kattensnoepjes krijgt.
En ik mis het scharminkelige hondje van nummer negen, dat vandaag niet op het erf loopt, maar anders nu weer bijkans een toeval had gekregen door het voorbijgaan van de postbezorger - die altijd wat hondenkoekies uit te delen had, KEF KIEF HIER BEN IK!!!
En ik mis het véél te dikke meissie hond op het keerpunt van mijn route; ze loopt als een slak tenzij ze de postbezorger in het zicht krijgt - dan sleurt ze de baas ondersteboven. Want: koekies!

Iedereen is binnen, want het plenst.

Op een handvol adressen bezorg ik een eigen poststukje. Omdat dit adressen zijn waar ik de afgelopen negentien maanden "iets speciaals" mee heb gekregen.
Om gedag te zeggen, want dit is mijn laatste werkdag bij de posterijen.

Ik denk aan de epische en redelijk traumatische dwaaltochten van de eerste weken in dit dorp.
Dit dorp dat ik nu met de ogen dicht zou kunnen lopen.

De broze dame.
De mevrouw met de sterk wisselende, soms agressieve geestelijke aandoening.
De man van het krantendepot, die altijd Professionele Postelastieken van me mocht hebben.
De Zaterdag Van Het Losgebroken Paard.
En dat was een GROOT paard!
De Zaterdag Van De IJzel.
De dagen van hittegolf. Ik ben niet erg hittebestendig, ik kan beter tegen kou.
De dagen van STORM.
De vele lieve en de vele malen meer clichématig-hekel-aan-postbezorgers-hebbende honden.
In mijn wijk ook: paarden, paarden, paarden.

De levensverhalen. De ontmoetingen. De liefdevolle gebaren: een fles koud water, wil je koffie, wil je schuilen. En die ene keer dat ik daadwerkelijk omkiepte op straat, combinatie van hittegolf en wespesteek, een heleboel betrokken burgers om me heen en alle denkbare hulp, zelfs al had ik mijn eigen hulptroepen al ingeschakeld; niet uit sensatiezucht maar uit zorg.
Mijn bezorgdorp is een top-dorp!

Ik heb er ook geleerd met vogelspinnen om te gaan, trouwens.
En met bijna-blinde mensen.
En - ach, en zóveel  meer.

Mijn afscheid ging minder ongemerkt dan ik zelf had ingepland.
Ik onderschat hoezeer veel mensen zitten te wachten op de postbezorger.
Elk van mijn persoonlijk berichtje was al opgepakt vóórdat ik de straat uit was, en elk van de geadresseerden stond op straat om me te spreken.

Het was een mooie ronde, geheel in stijl met plensregen en natte post, oponthoud, oei-foutje! - momenten, en, zonder spijt, de laatste keer naar het depot voor het afronden van de zaken.

Want morgen begint een nieuwe baan. Een nieuw avontuur.
Onder hetzelfde motto als waarmee ik mijn oude kantoorbaan afsloot.
"De angst om te verliezen wat we hebben, verhindert ons om te worden wie we zijn."