Halverwege december kiepte een collega zomaar ineens om. Letterlijk.
Dood.

Ik was zelf volop aan het griepen toen de volgende kwam.
Ook dood.
Vrijwel volkomen onverwachts.
Mijn enige nestgenoot. Tweeling-nestgenoot.
Gecompliceerde nestgenoot.

Ik had in mijn leven pas één overleden persoon opgebaard gezien.
 
Er waren wel meer dooien, maar die waren doorgaans niet toonbaar meer. Doodgaan is in onze familie ingewikkelde materie.

In dezelfde week dat de nestling opgebaard lag, overleed een zeer goede bekende, kennis, vriend.

Twee wakes in dezelfde week. Twee uitvaarten in dezelfde week. Drie overledenen in een maand. En die van de nestling, zorgen voor alle afhandelingen. Nog mee bezig.

Het begon me te dagen bij de ex-collega.
“Nooit meer”.

Ik begin steeds meer te begrijpen wat “nooit meer” betekent.

Nooit meer.

Er zijn een heleboel ‘nooit meer’s ‘die je kan missen.
Er zijn ‘nooit meer’s ‘die je niet gemist wil hebben. Maar je gaat ze missen. Want het gebeurt Nooit Meer.

De maand januari was voor mij de maand van het besef.
Nooit Meer.
Nooit meer.

We adopteerden twee wolven. Dat had ik eigenlijk als nieuws willen melden hier.
Dat we twee wolven hebben geadopteerd. Dat we die bezocht hebben. Dat het Prachtige Wolven zijn. Dat je helemaal gelukkig wordt als je de wolven naar elkaar hoort huilen.

Maar daar kwamen drie doden tussen.
Mensen.
Nestgenoot. Collega. Vriend,.

Dat je daarover huilt, maar niet naar elkaar, want dat kan niet meer.

Na de koortsen van de griep kwamen de oplevingen van het nabestaan.
Ik ben plotseling een nabestaande.
Ik kijk nog elke keer op de telefoon of er gebeld is.
Er wordt niet meer gebeld.
Nooit meer.

Ik troost mijn oude moeder, die haar jong ten grave heeft gedragen - maar die nu misschien zelf ook eindelijk rust krijgt, een rustige oude dag.

Het is allemaal zo eenvoudig niet.
Ik heb de afgelopen weken één ding met toenemende horror beleefd.

Nooit meer.

Nooit meer,.

Nooit meer.

18-02-2019 21:49:00
998
Print
 
Comments List
Erg triest Wolf. Gedndoleerd, dit zijn toch de harde dingen in het leven. Ik zat vorig jaar ook met twee doden... eerst overleed Molly na acuut nierfalen en toen in october Frank, waarvan ik wist dst hij Maligne lymfoom had, hoewel ik hun dochter Lizzy nog heb is het nu erg stil in huis . De droevige details bespaar ik je maar.



Heel veel sterkte



Helaas heb ik momenteel geen whatsapp Wolf , mijn telefoon is 'op' en voorlópig geen geld voor een nieuwe, dus we kunnen niet appen, maar ik ben je niet vergeten hoor...



Groetjes,





Zohra

Blij open ik jouw blog om eindelijk weer iets van jou te lezen ....

En dan schrijf je over zoveel verdriet.

Ik wens jou sterkte met dit verlies.



Nooit meer



Zelfs huilen met jouw geadopteerde wolven kan dit verlies niet laten verdwijnen.



Ik leef met jou mee.



Condolerende groet,

Poeh zeg... Een beetje zoals Rob beschrijft: ik had mijn vingers al in een stand staan om hier leuke dingen te verkondigen, enthousiast door je aankondigingen; maar hier aangekomen word je toch stil.

Het besef van verlies is een heel naar iets, Wolf. Iets dat vaak genoeg, verlammend, verstikkend werkt. En dan in deze mate... Het spijt me allemaal heel erg voor je. Gecondoleerd...

Het is vooral heel echt; en ik hoop voor je dat mensen het niet al direct gaan relativeren of zo - iets wat ik wel eens heb meegemaakt. Dat is erg kunstmatig. Ik denk dat een mens door dit besef van verlies heen moet, om uiteindelijk te kunnen bedenken, te formuleren misschien, wat het was in ze dat je zo mist. Om zo het beeld scherp te krijgen van de mooie dingen uit hun leven en jullie relatie - die even echt zijn. Dat wat je meeneemt, dat wat het goede in jou bovenbracht, dat wat je sterker heeft gemaakt. En jongen, reken maar dat dat beeld blijft, je hoeft niet bang te zijn dat je hen vergeet of zo; met de tijd wordt zo'n beeld alleen maar scherper, heel gek is dat.

Neem ze mee Wolf. Je zult nooit meer echt alleen kunnen zijn, want zij zitten in je.

En weet je. Ook de wolven zijn ècht; dat neem je ook mee. En de rust voor je moeder (ik weet).

Go, Wolf!

Psst Wolf, ik hoop dat het een beetje gaat daar bij jou. Eigenlijk wil ik ook even waarschuwen dat je relaties met een Punt blogje, gaan verhuizen omdat Punt ophoudt. Niet getreurd: ik laat het je weten als ik een nieuw adres heb - en Haba is al verhuisd, die zit nu hier: https://habadroomtverder.blogspot.com/

Tot schrijvens!
Ach Wolf, ik was blij dat er weer een logje verscheen, maar toen ik las van je verdriet, kon ik alleen maar met je meevoelen. De dood is zo iets definitiefs en eerst denk je steeds dat ze gewoon even weg zijn en straks weer vol verhalen binnen zullen komen. Iedere dag krijg je weer een tik, door het gemis. Ik wens je sterkte om dit alles te verwerken, dat is niet eenvoudig, maar het lukt je wel. Nooit meer, gaat plaats maken voor lieve herinneringen, toen jullie samen nog lachten om dwaze zaken.
Ennnn... hier dan even de aankondiging dat ook ik ben verhuisd, maar niet ver weg hoor :) Hier is het nieuwe adres, verder ziet alles er best een beetje vertrouwd uit daar : https://thatfullmoonguy.blogspot.com/ .

Ik weet niet of je blogspot kent; je kunt je helemaal onderaan abonneren op het reageergedeelte, en rechtsonder op de posts zodat je op de hoogte wordt gehouden.