Zoals een kostbare parel zich vormt om een vreemd voorwerp dat de schelp van de oester irriterend is binnengedrongen, zo vormt zich "Achterland" om een heikel thema, een pijnlijk onderwerp: de vluchtelingenstroom die uitmondt in Calais. "De Jungle". 

Twee Afghaanse broertjes. Aryan is veertien, Kabir acht. Op weg naar een toekomst, een leven. Op weg naar school. Kaboel - Teheran - Istanboel - Athene - Rome - Parijs - Londen. Een heel leven achter zich, een leven voor zich. 
Zoals kinderen het leven nemen zoals het komt - ze weten niet anders - zo reizen de broertjes; Kabir onbevangen, gaandeweg gelouterd, Aryan de verantwoordelijke en toch ook nog kind.

Te voet, per bootje, vrachtwagen, veewagen, koelwagen. Uitgebuid, misbruikt, verraden. Geholpen. Losgelaten, vergeten. Samen. 

Sober, integer, respectvol schrijft Brothers over de odyssee van de broertjes.  
Caroline Brothers is journaliste en heeft zich jarenlang verdiept in het lot van de vluchtelingen in haar woonplaats Parijs en de Jungle

Indrukwekkend, soms verpletterend.

Heeft niks met "linkse hobbies" te maken; gewoon lezen dit boek. En stel je daarbij nou eens voor dat jij, of jouw broertje, of jouw kleinkind... deze tocht zou moeten maken.

Kaboel - Teheran - Istanboel - Athene - Rome - Parijs - Londen.

Achterland

Achterland
Caroline Brothers
Uitgeverij De Arbeiderspers
Vertaling Pauline Slot 
ISBN 978 90 295 06847

Voor een interview van VPRO Boeken met Caroline Brothers over de achtergronden van Achterland, volg deze link.
31-12-2016 01:47:00
3398
Print
 
Comments List
Vlaggetje!
Het lijkt me een interessant boek om te lezen. Ik denk alleen dat ik mijn kinderen of kleinkinderen dit nooit alleen zou laten doen. Ik ging met ze mee al zou het mijn dood betekenen.
Dank voor deze leestip.



Winterse groet,
Trieste werkelijkheid wat je beschrijft -door alle tijden heen-.

Naarmate ik ouder word realiseer ik me dat wij -hier en nu- in Nederland (het 'Rijke Westen') ons gelukkig mogen prijzen de laatste zeventig jaren met onze welvaart.

Elders in de wereld is het geheel anders (geweest).

Ik vrees dat we op dit moment op het punt zijn aangekomen dat we hard bergafwaarts gaan...

Vluchten kan niet meer!
Haba; de ouders waren al dood. De jongens uit Achterland zijn Kabul ontvlucht nadat bij verschillende aanslagen hun oudere broer en vervolgens hun ouders zijn gedood.

De achtergronden van alleenstaande minderjarige vluchtelingen en asielzoekers mogen verschillend zijn - ja, van sommigen leven de ouders of leeft een ouder of andere familie nog, en meent men dat een kind makkelijker asiel krijgt en dat daarna herenigd kan worden [ook in Nederland is dit beleid sterk verhard en worden kinderen gewoon "teruggestuurd", ook zelfs na jaren in asielzoekerscentra verbleven te hebben]; soms misleid door mensensmokkelaars die een beter leven en een weg uit de wanhoop en oorlog beloven ... enzovoorts... soms moeten ouders keuzes maken en menen dat ze het beste kiezen, en soms valt er helemaal niets te kiezen.

Er zal geen ouder zijn die zijn kind 's morgens de deur uit zet met een rugzakje, een mobieltje, wat reisgeld en "succes kind, ga het maken in Londen, we bellen."



Es, ik ben het volledig met je eens. Het is buitengewoon hoe goed wij het hier hebben. Als ik in het buitengebied fiets voor mijn werk, de vogels hoor, het land zie, de paardenmest ruik, de reeën op het veld zie lopen, denk ik vaak aan alles wat in de rest van de wereld speelt, en dan verbaas ik me hoe weinig veel mensen hier in Europa lijken te beseffen wat een geluk wij hebben gehad, en nog steeds hebben. Wat een verschrikkingen tegelijk met mijn blijdschap er plaats vinden in de wereld.

De mens is tot alle goede in staat, maar helaas ook tot alle slechte. Dezelfde species die ruimtesondes naar kometen en planeten stuurt, voert de gruwelijkste handelingen uit op medemensen en vernietigt al wat hij wil, uit motieven waar je alleen maar van kan wenen.



Rob, opvallend aan wat kinderen in de vluchtelingenstroom op de been houdt en drift, is de hoop op onderwijs. Ze willen wanhopig graag naar school! Ze willen leren en "iets worden".



Ik heb een link naar een zeer goed interview met Caroline Brothers van VPRO Boeken toegevoegd aan het blog. Klik daar op de link om dit te openen.
Aaah (Heer) Wolf, het vlaggetje verdwijnt met mijn nieuwe mailprogramma zo snel uit beeld!!! Heel frustrerend en leidt regelmatig tot vergeetachtigheden. Maar hier zijn we.

Ik onderschrijf alles wat je schrijft - ik blijf praktisch alle vluchtelingen ook als mens zien. Ik heb van mijn ouders de verhalen gehoord over de Tweede Wereldoorlog, en heb daarvan geleerd hoe de mens soms op drift slaat, omdat ie niet anders kan dan weg, en vooruit. Wat moet je, als kogels en bommen je dwingen, of uitbuiterij en tirannie. En gewoon honger, dorst en ziekte, sterfte vind ik ook begrijpelijke redenen. Natuurlijk mogen onze landen proberen andere (goede) oplossingen te vinden dan iedereen hier toelaten als volwaardig burger met een permanente status, maar ruimhartig (en gezamenlijk) iets dóen lijkt me vanzelfsprekend.

Ik ben bang dat we ook wel murw zijn geslagen door alle rampen in de wereld en de stromen mensen die maar door het nieuws komen... het wordt moeilijker hen dan als mens als jij en ik te zien, en hun situatie als zo kritisch dat we iets móeten doen. Ik heb daar geen echte oplossing voor.

Het boek lijkt me goed. Ooit las ik veel van dergelijke boeken, weekendbijlagen van Vrij Nederland e.d., (ook altijd een boek al leek het minder), maar ik kon het op een gegeven moment letterlijk niet meer allemaal verwerken, lezen, en ook geestelijk niet meer. Teveel ellende, problemen. Dus ik heb mijn positie bepaald en de actualiteit een klein beetje losgelaten, al volg ik echt wel het nieuws en tv documentaires .

Dus, niet dit boek, maar ik begrijp wat je bedoelt.



Dank, dank voor je reaktie! Eigenlijk verwacht ik nauwelijks dat mijn bezoekers ook het liedje mooi vinden, dus dit was me zeer aangenaam! Verder ken je het verhaal hè, je volgt me al een tijdje :) Zonder Luna zou mijn leven zeker anders zijn geweest ook al zouden bepaalde ontwikkelingen (van mezelf) misschien toch ongeveer hebben plaatsgevonden - zeker is dat trouwens niet. Afijn, International Luna Day is gewoon wel het minste wat we kunnen doen!

Ik groet je en wens je een goedmorgen met alles wat daar nog achteraan komt. ☼
Prachtig, je reaktie bij Haba. Ik herken het wel een beetje als beetje goth. Een mens groeit naar het licht he.. als er een beetje licht is.