Zodra zij Post-oranje in de straat ontwaart, stuift zij de deur uit.
"Hallo Postbode!" 

Zij draagt merkwaardige, doorgaans zeer kleurige kleding. 
Felgekleurde huissloffen onder een flodderbroek en daarboven onontwarbare combinaties van hesjes, shirtjes en vestjes. Noppen, strepen en woeste tinten door elkaar. 
Een vrolijke verschijning. 
Ze mist een paar tanden (en vermoedelijk ook kiezen) en heur haren zijn ongecoiffeerd. 

Soms fietst zij door de wijk op een oude fiets. In een verkeerde versnelling. Ze trapt zich honderd slagen in de rondte om één meter verder te komen. 
Roepend naar passanten en liedjes uit onze jeugdjaren zingend. 

"Hallo Postbode!" De eerste keer was het even schrikken. 
Ook versta ik niet altijd even goed wat hier op volgt, maar ik ben redelijk goed in het geven van een juiste reactie ook al begrijp ik niet precies wat de ander bedoelde. 
"Hallo postbode, hoe gaat het met jou! Het is warm he!"
"Mwah valt mee, de mussen zitten nog op het dak. Hoe is het met JOU?" 

Over hoe het met haar is, heb ik al heel veel mogen vernemen. Ze heeft het vaak moeilijk. Dan weet ze niet wat ze moet koken, en ze weet niet hoe ze al het werk af moet krijgen, en ze zou naar dagbesteding mogen maar er is nog geen toestemming. En soms zegt ze dat het stormt in haar hoofd, ze wordt er helemaal gek van, ze weet zich geen raad zo hard stormt het in haar hoofd. 
Dan zeg ik: "Ga lekker een stukje fietsen, beetje uitwaaien!" 
Ja dat is wel een goed idee, postbode, zegt ze dan. Maar ze doet het niet. Als ik verder ga, gaat zij naar binnen, terug haar storm in. 

Op zeker moment werd de storm een orkaan. 
Ze kwam naar buiten maar de kleuren waren verdwenen; ze was gekleed in afgeragde kleurloze rotzooi en ze was niet blij, ze moest over heel veel dingen wenen en over heel veel andere was ze boos. Ze was boos en verdrietig, verward. Ze stond alleen op de wereld; in haar hoofd. De moeder die ik de dag ervoor de tuin had zien onderhouden, was al jaren dood. 

Later die week kwam ze niet meer naar buiten. Ze gooide de deur open, snauwde "Jij weer! Maak dat je weg komt hier! " en knalde de deur weer dicht.
Bij het huis van de buren ging de voordeur een kiertje open. Een muisgrijs mannetje gluurde om de hoek. Bleef dat doen tot ik alweer de straat uit was. 
Gelukkig is er altijd nog burenhulp....

Toen was het een tijdje heel stil.
Ik zag allerlei officieel volk met aktentassen en papierwerken in en uit lopen.  

Dan een tijdje niks meer. 

Tot vorige week. 
Achter mij, een straat vóór die straat, een vrolijk gebel.
Ik kijk om: hé, de dame van de kleuren! 
Ze was weer gekleurd zoals het moet zijn. Alle kleuren van de regenboog en alle vormen van het universum. Trappend als een dolle om een meter vooruit te komen.
Ik zeg "Hee! Hoe gaat het?" 
Ten antwoord heft zij een liedje aan. 
"Ik heb mijn wagen volgeladen vol met ououououwe wijven...." 
Zo trapt ze voorbij, linksaf haar straat in. 

Ik grijns.
Alles is weer zoals het hoort te zijn.
02-09-2016 09:27:00
8707
Print
 
Comments List
Dikkeme.... begon er ongerust over te worden! Gelukkig zit er ook in de iets moeilijker medemens (nòg moeilijker :) ) veerkracht en groeivermogen.... en is er toch nog wat groei en wildbloei mogelijk!

Mooi Wolf. Er zijn veel dingen die niet te radicaal moeten veranderen.

Wat een geweldig voorbeeld van hoe het leven er uitziet vanuit het gezichtspunt van de man die alles ziet gebeuren in de straat/het dorp.



Gáát zo door graag, gáát zo door!

Groeten uit het Midnoorden.
Dank :O}
Kleurrijke figuren hebben het in deze wereld niet altijd even gemakkelijk.

Goed om te lezen dat deze vrouw weer de oude is.



Vriendelijke groet,
Goede morgen Wolf. Fijn dat ze haar toch in haar huisje hebben gelaten. Zo'n kleurrijk figuur is nodig in de wereld. Als er maar genoeg mensen in de buurt zijn om haar te helpen als het nodig is.

Ik was al bang dat ze haar opgesloten hadden.
Hè ja, dit is weer zo'n verhaal: uit het leven gegrepen. Daar hou ik van. Mensen excentriek, wel of niet enigszins maf maar toch -in zijn/haar eigen gekheid- zichzelf met of zonder problemen.

Een verademing op die 'grote grijze massa'...
Heyyy Wolf, dankje! Dit is eigenlijk best leuk, zulke enthousiaste reakties :) Betekent alleen dat ik mijn best moet blijven doen, voor méér daarvan.



Ik vond je eerste reaktie al mooi hoor :) De blues, dat is het. Het kan tegenwoordig anders heten, bv. gothic rock, maar het is wel hetzelfde.



Maar het merkwaardige is, dat hoe dood en doods je je ook voelt, als de stem klinkt van iemand die er ook zo aan toe is, maakt de combinatie dat er een sprankje leven ontstaat! Dat overkomt mij als ik naar die muziek luister :) Geweldig toch? Leve de muziek, leve Marjan.



Groeten!