Soul

Soul

16 posts in this category

Dag dorp

Wolf
Category: Soul

Natuurlijk regent het. Het zeikt van de regen zelfs, de hele lange huis-aan-huis ronde lang. De regenjas is ergens op de helft al volledig doordrenkt.

Dus ik mis de kattepoes, die bij mooi weer een hele straat achter me aan loopt omdat ze weet dat ze bij de fiets een paar kattensnoepjes krijgt.
En ik mis het scharminkelige hondje van nummer negen, dat vandaag niet op het erf loopt, maar anders nu weer bijkans een toeval had gekregen door het voorbijgaan van de postbezorger - die altijd wat hondenkoekies uit te delen had, KEF KIEF HIER BEN IK!!!
En ik mis het véél te dikke meissie hond op het keerpunt van mijn route; ze loopt als een slak tenzij ze de postbezorger in het zicht krijgt - dan sleurt ze de baas ondersteboven. Want: koekies!

Iedereen is binnen, want het plenst.

Op een handvol adressen bezorg ik een eigen poststukje. Omdat dit adressen zijn waar ik de afgelopen negentien maanden "iets speciaals" mee heb gekregen.
Om gedag te zeggen, want dit is mijn laatste werkdag bij de posterijen.

Ik denk aan de epische en redelijk traumatische dwaaltochten van de eerste weken in dit dorp.
Dit dorp dat ik nu met de ogen dicht zou kunnen lopen.

De broze dame.
De mevrouw met de sterk wisselende, soms agressieve geestelijke aandoening.
De man van het krantendepot, die altijd Professionele Postelastieken van me mocht hebben.
De Zaterdag Van Het Losgebroken Paard.
En dat was een GROOT paard!
De Zaterdag Van De IJzel.
De dagen van hittegolf. Ik ben niet erg hittebestendig, ik kan beter tegen kou.
De dagen van STORM.
De vele lieve en de vele malen meer clichématig-hekel-aan-postbezorgers-hebbende honden.
In mijn wijk ook: paarden, paarden, paarden.

De levensverhalen. De ontmoetingen. De liefdevolle gebaren: een fles koud water, wil je koffie, wil je schuilen. En die ene keer dat ik daadwerkelijk omkiepte op straat, combinatie van hittegolf en wespesteek, een heleboel betrokken burgers om me heen en alle denkbare hulp, zelfs al had ik mijn eigen hulptroepen al ingeschakeld; niet uit sensatiezucht maar uit zorg.
Mijn bezorgdorp is een top-dorp!

Ik heb er ook geleerd met vogelspinnen om te gaan, trouwens.
En met bijna-blinde mensen.
En - ach, en zóveel  meer.

Mijn afscheid ging minder ongemerkt dan ik zelf had ingepland.
Ik onderschat hoezeer veel mensen zitten te wachten op de postbezorger.
Elk van mijn persoonlijk berichtje was al opgepakt vóórdat ik de straat uit was, en elk van de geadresseerden stond op straat om me te spreken.

Het was een mooie ronde, geheel in stijl met plensregen en natte post, oponthoud, oei-foutje! - momenten, en, zonder spijt, de laatste keer naar het depot voor het afronden van de zaken.

Want morgen begint een nieuwe baan. Een nieuw avontuur.
Onder hetzelfde motto als waarmee ik mijn oude kantoorbaan afsloot.
"De angst om te verliezen wat we hebben, verhindert ons om te worden wie we zijn."

01-10-2017 23:00:00
 

Mist

Wolf
Category: Soul


Geen straat voor ogen. Alles is mist.
Elk licht verwaait.
Van de honden de kont, meer zie je niet.
En dat is goed zo.
Dat is goed zo.

Ter verdere verstrooiing.

Yours truly,
Wolf

24-09-2017 01:13:00
 

High in the sky

Wolf
Category: Soul

De Dag Die We Wisten Dat Zou Komen, was eindelijk daar!!
Een helicoptervlucht over het dorp!
tekst
Vanuit de plaatselijke grootgrutter, waar we helemaal nooit boodschappen doen maar sommige anderen wel, dankzij welken wij in het bezit waren van twee gespaarkaarde reservingen voor een vlucht over dorp & omstreken met een Robinson R66 helicopter; op loopafstand van huis; vanaf 10:00 hoorden en zagen we de heli maar wij moesten wachten tot in de middag, en o wat was ik een onuitstaanbaar stuiterende autist vandaag, want ik heb iets met helicopters en het was een droomwens om daar ooit in mee te mogen!
vrachtwagen
RUIM op tijd - ook opmerkelijk, want goede autisten weten maar zelden in te schatten hoe de tijd zich verhoudt tot hun ruimte & taken - waren wij ter plaatse.

Onze vlucht had als passagiers natuurlijk onszelf, daarnaast een jochie en zijn vader.
Natuurlijk mocht het jochie van ons voorin!

Thomas vond het scheef hangen wat de heli regelmatig deed wat eng, maar dankzij zijn aanwezigheid kregen we een heleboel extra informatie over waar we waren en wat we zagen.:O}}
Want anders dan met de ballonvlucht, ging het allemaal ongelooflijk snel.
Alsof je in een achtbaan zit.
Niet dat ik daar ooit in gezeten heb, maar ik heb er wel filmpjes van gezien.

De hele vlucht, over dorp en omgeving, duurde nog geen tien minuten. We moesten zorgen dat we niet alleen maar filmden en fotografeerden, maar het ook echt beléefden!
middelgraafEn dat is gelukt!!!
Wat een ervaring, wat een geweldige ervaring!!
16-07-2017 19:43:00
 

In de ban van...

Wolf
Category: Soul

Ja, wat doet zo'n postbezorger nou eigenlijk in "al" zijn vrije tijd, als-ie niet bezig is een nieuwe wijk te leren lopen, dus epische zwerftochten onderneemt; bruinverbrand en met allergische uitslag op elk onbedekt stukje huid - UV-straling - eindelijk de postfiets loslaat?

Onder een koude douche, eerst.
Eerste Hulp Na Heel Veel Zon daarna.
[Of: uithangen van zeiknat geregende kleding ;O} ]

En dan: de Catootjes controleren en voederen. Cato, Cato, Cato, Cato en Cato zijn allang niet meer de kippen waarmee we begonnen zijn; alleen Cato Bruin is nog van de kuikens die hier in de huiskamer zijn opgegroeid [lichting 2014], en Cato De Diva is de kip die in plaats van de doodgeschoten haan kwam. Dit voorjaar zijn er Leghen Boere Grijs, Leghen Boere Zwart en Zussie de Sussex bijgekomen. 
De nieuwe Catootjes hebben de oude, "een weinig verwende" Catootjes geleerd om eindelijk ALLES te eten, dus ook zevenblad, distel, zuring en heel veel meer.
Na een korte gewenperiode blijken de nieuwe Cato's hondsbrutaal en buitengewoon ondernemend.
Ik mag ze wel. 

Den teckel vindt het erg amusant om langs de ren te stuiven en daarbij de Catootjes tot reuring te brengen.
Den teckel wordt elke vier maanden geplukt door een lieftallige trimster die hem van nozem, hippie, zwerver verandert in Knappe Kerel.

De Duitse Herder heeft geen hartaanvallen meer gehad sinds ze op medicatie zit. Ze is in waarde inmiddels vermenigvuldigvoudigd, maar geen geld weegt op tegen haar waarde voor ons.

En over twee weken beginnen de lessen "Praktijkspeuren": met beide honden samen gaan we leren speuren op mensen !

Dat komt.

Op dit moment is er achterstallig onderhoud aan de tuin - voortuin, achtertuin, zijtuin; behoeft de moestuin dagelijkse aandacht, is er een kas bij komen staan waarin tomaten, peper- en paprikaplanten vertroeteld wensen te worden; is er een laminaatvloer gelegd waarvoor ALLE boeken uit de kasten hebben gemoeten, afgestofd zijn geworden, gekeurd geweest en, noodzakelijkerwijze, deels afgevoerd, grotendeels teruggeplaatst in een nieuwe rangorde. 
Verder, omdat ook "werken met voedsel" een liefhebberij van me is, heb ik wat experimenten in de keuken lopen.

Hopelijk is dit alles een goed excuus voor het feit dat ik wél een spinnewiel heb, maar nog altijd niet heb leren wolspinnen.
Trouwens, in de dagen van weleer was de Agrarisch Ondernemer ook pas in de wintermaanden in staat tot weven en spinnen.

Maar nu waar de titel van dit blog écht op slaat, een nieuwe verslaving van me, een uiterst autistische aandoening.

Ik zocht de tekst van een nummer van het destijdsch zoetgevooisde duo Simon & Garfunkel.

Die krullenbol van de twee heb ik altijd een beetje een poedel gevonden, en dat gezever met het helderziende knijn uit Waterschapsheuvel heeft daar zeker niet ten goede aan bijgedragen,  maar Paul Simon heeft mijn allerhoogste respect voor zijn album Graceland, uitgebracht in een tijd dat je helemaal niet mocht heulen met gekleurde mensen want dat je dan aan discriminatie deed.... of zoiets....

Ik wilde even "The Sound of Silence" terughoren.

Ik kwam op een Youtoubje van een band die ik niet kende en vond het een goed idee om dat eens te bekijken, want: een metalband die SoS in het repertoire heeft, dat is interessant!

Welnu.
De band heet Disturbed.
Het nummer staat hier.

Ik moet me beheersen om dit niet 24/7 op mijn kop te zetten.
WAT IS DIT EEN PRACHTIGE COVER!!!!

14-06-2017 01:02:00
 

Achterland

Wolf
Category: Soul

Zoals een kostbare parel zich vormt om een vreemd voorwerp dat de schelp van de oester irriterend is binnengedrongen, zo vormt zich "Achterland" om een heikel thema, een pijnlijk onderwerp: de vluchtelingenstroom die uitmondt in Calais. "De Jungle". 

Twee Afghaanse broertjes. Aryan is veertien, Kabir acht. Op weg naar een toekomst, een leven. Op weg naar school. Kaboel - Teheran - Istanboel - Athene - Rome - Parijs - Londen. Een heel leven achter zich, een leven voor zich. 
Zoals kinderen het leven nemen zoals het komt - ze weten niet anders - zo reizen de broertjes; Kabir onbevangen, gaandeweg gelouterd, Aryan de verantwoordelijke en toch ook nog kind.

Te voet, per bootje, vrachtwagen, veewagen, koelwagen. Uitgebuid, misbruikt, verraden. Geholpen. Losgelaten, vergeten. Samen. 

Sober, integer, respectvol schrijft Brothers over de odyssee van de broertjes.  
Caroline Brothers is journaliste en heeft zich jarenlang verdiept in het lot van de vluchtelingen in haar woonplaats Parijs en de Jungle

Indrukwekkend, soms verpletterend.

Heeft niks met "linkse hobbies" te maken; gewoon lezen dit boek. En stel je daarbij nou eens voor dat jij, of jouw broertje, of jouw kleinkind... deze tocht zou moeten maken.

Kaboel - Teheran - Istanboel - Athene - Rome - Parijs - Londen.

Achterland

Achterland
Caroline Brothers
Uitgeverij De Arbeiderspers
Vertaling Pauline Slot 
ISBN 978 90 295 06847

Voor een interview van VPRO Boeken met Caroline Brothers over de achtergronden van Achterland, volg deze link.
31-12-2016 01:47:00
 

I'm ready, my Lord

Wolf
Category: Soul

Op 21 september 2016, zijn 82e verjaardag, bracht hij de eerste single van zijn nieuwe album "You Want It Darker" uit. 

Ik wilde het niet "darker". Ik vind de wereld momenteel al "far too dark".
I want it brighter and lighter. 

Op 7 november is Leonard Cohen overleden aan de gevolgen van leukemie.
Op 11 november - de dag nadat Trump president van Amerika werd verklaard - wisten wij onnozelaars van de wereld dit ook. 

You want it darker?

Toen bekend werd dat ene Robert Allen Zimmerman de godvergeten Nobelprijs voor de Literatuur ontving, was ik "niet enthousiast". 
Mijn eerste gedachte was: als je in dit genre deze prijs wilt uitdelen, dan zou de dichter en singer/songwriter Leonard Cohen een vele malen begrijpelijker keuze zijn. 

Bij het verschijnen van het laatste album van Cohen beschreef een recensent zijn genre als "muziek om je polsen bij door te snijden". 
Ik heb dat nooit gehad, maar ik ben dan ook niet zo van het snijderige.

Leonard Cohen maakte muziek waar je van puberteit tot ouderdom van kan genieten en jezelf in kan herkennen - of zou wensen dat je jezelf er in kon herkennen.

Mijn favoriet is en blijft Anthem

Dank Leonard. 

Tehi nisjmato tseroera bitsror hachajiem.
 
12-11-2016 02:13:00
 

Ring the bells that still can ring

Wolf
Category: Soul

Dit is een blog dat ik al schreef in september 2007. Toen gisteren [september 2016] mijn Duitse Herder zeer onverwacht in het dierenhospitaal belandde, bijna een etmaal lang, moest ik denken aan mijn oude hondje het Kooikertje. En aan het musje. Gelukkig is de Herder weer thuis, levend en wel; moet voortaan wel medicatie maar daar is uitstekend mee te leven. Het artikel met de mus bleek onderdeel van een langer stuk, welk ik echter verbluffend actueel vond. Actueel genoeg om opnieuw te plaatsen.  Ring the bells....


Wijlen Donald Woods, hoofdredacteur en journalist van de Zuid-Afrikaanse krant 'The Daily Dispatch', was een moedig mens. Als blanke in het door Apartheid geregeerde Zuid-Afrika, liberaal denkend maar wel binnen het door cultuur, gewoonte en opvoeding gevormde denkraam van die Apartheid, stelde hij zichzelf open voor de wereld van de zwarte vrijheidsstrijder Steve Biko om met eigen zintuigen waar te nemen hoe die andere wereld er in werkelijkheid uitzag en werd zo zelf een belangrijke participant in de strijd voor gelijkheid. Waar Steve Biko en de zijnen niets te verliezen maar alles te winnen hadden - wat hun strijd niet minder moedig maakte - had Woods alles te verliezen en verloor ook veel: zijn zekerheden, zijn veiligheid, vrienden, huis, land. 'Welcome to exile' zegt hij in de film Cry Freedom als zijn vrouw en kinderen bij het vliegtuigje komen dat hen naar Groot-Brittanië zal brengen waar hij zijn boek over Biko en de werkelijke oorzaak van diens dood uit zal brengen: vermoord door de door en door corrupte apartheidspolitie. In de ban voor de waarheid. Doen wij hem dat na? Doe ik hem dat na? Kan of zal het zover nog komen in onze tijd dat mensen om het spreken van de waarheid, het hardop zeggen van de feiten, hun leven op het spel zetten?
Ja. Zover is het al.

Woods was drieënveertig toen hij met Biko in contact kwam. Veel van de mensen van die leeftijd die ik om me heen zie, zijn vastgeroest in denken en handelen, en spelen liefst op safe. Woods was in staat zijn denkbeelden radicaal te wijzigen - omdat hij zijn ogen niet sloot voor de feiten toen ze hem werden getoond. Om te handelen naar zijn nieuwe denkbeelden. Omdat hij, denk ik, niet anders kon; omdat hij een zuiver en integer mens was gebleven die - als journalist - moest zeggen wat hij zag, en spreken waar anderen er liever het zwijgen toe deden. Omdat de prijs voor spreken hoog was.
 

Ik herinner me de beelden uit Soweto, de scholierenopstanden. Politie die ongewapende kinderen neerschoot. Ik was te jong om te begrijpen wat Apartheid betekende, maar ik zag de onmacht van de heersende klasse en hoe de stemmen van enkelingen aanzwollen tot een massale volksschreeuw. Om de wereld te veranderen, was de stem van één vaak de aanzet en om die stem te zijn, was het kennen van Waarheid nodig. Een waarheid die van de stem een boodschapper maakt, een eenzame vogel uit de hemelen.
 
Van oudsher waren vogels boodschappers van de goden. Kraanvogels, raven, kraaien, uilen, gieren: ze werden gezonden van de ene wereld naar de andere - soms van de levenden, soms van de doden. Ze verschijnen en verdwijnen; misschien vliegen ze nog, al geloven de mensen niet meer in de oude goden en worden de tekenen nauwelijks nog gezien.
 
Nee, de mensen geloven niet meer in de oude goden. De oude goden waren natuurkrachten, Krachten van de natuur. De mens ging mee met de Natuur, niet ertegenin. De goden van nu zijn dode goden, gemaakt door mensen. Zijn regels en wetten van mensen die trachten de loop der dingen te bevriezen in vaststaande patronen. Het opkomende patroon in onze tijd is de Islam die hernieuwde wereldheerschappij zoekt. Het Christendom is dood, ondanks de groei van de evangelische bewegingen wereldwijd; die beweging is versplinterd en leeghoofdig, een soap van een religie waarin telkens nieuwe slechteriken opduiken om de serie nog enige schwung te geven.

De Islam pakt het grondiger aan. Waar zij komt, werkt zij hard aan het wijzigen van de regels en omdat zij momenteel de enige monotheïstische religie is die geweld niet schuwt om zichzelf te vestigen, heeft de seculiere samenleving er geen antwoord op. Angst is het antwoord, terwijl Rede dit had horen zijn in onze tijd.

Rede: de vrijheden die jullie ons willen afnemen omdat jullie god dat zo gebiedt, zijn de vrijheden die het jullie mogelijk maken ons ze proberen af te nemen.  Blijf dus van onze vrijheden af!
 
Misschien regeert de angst omdat de mensen geen waarheid meer kennen en die ook niet zoeken. Omdat het vinden van de waarheid - een waarheid, mijn waarheid - noopt tot handelen conform die waarheid, en dat vraagt moed, en moed is niet wat men hoog acht dezer dagen; veiligheid wil men, ook al bestaat veiligheid per definitie niet.  Te weten dat veiligheid een illusie is, kan een bevrijdende waarheid zijn die moed voortbrengt.

Hoe ouder ik word, hoe minder absolute waarheden ik ken - en hoe meer waarheden ik zie. Ik geloof in geen god noch in een leven na de dood. Hier en nu is wat ik heb. Maar over de aard van dat hier en nu had ik vroeger meer zekerheden dan nu. Het vliegtuigje van Donald Woods, dat misschien wel en misschien niet zou worden neergeschoten door het Zuid-Afrikaanse Apartheidsregime, deed me denken aan de vogels van de goden. Een musje hipte mijn herinnering in.
 
Toen mijn oude hondje blind, doof, kreupel en zo dement was dat ze niet meer wist wie ik was of zijzelf,  op een dag echt niet meer verder kon, bracht ik haar naar de dierenarts voor het bevrijdende spuitje. Ik wist wat er kwam, zij niet. Ik wist dat het niet anders meer kon, maar goden, we waren al veertien jaar samen, ik met dat beestje uit het asiel, zo mishandeld dat ze levenslang 'anders' is gebleven, zo vertrouwd dat ik elke stemming las en zij de mijne. Ouwe eenzelvige grompot, dominante veedrijver, angsthaasje, dertien was je toen je voor het eerst een bot begroef en plotseling helemaal hond werd, bevrijd van wat jou was aangedaan, dossierhond, asielzoeker.

De dag na haar dood zat ik 's morgens in alle vroegte aan de tafel in de kamer en voelde de pijn, het verdriet, de twijfel. Had ze niet nog een week... een maand... Konden we niet ... hadden we nog... En een musje kwam naar binnen door het open klapraampje.  Op zijn dooie gemak, alsof het hier al jaren woonde. Het fladderde vrolijk de kamer rond, poetste zich de veren op de lamp, zat me een hele tijd rustig te bekijken, maakte nog een sierlijk rondje door de kamer en ging weer weg via het klapraampje. Tsjip!

En ik kon niet anders dan denken: dat is de geest van mijn oude hondje die me komt laten zien dat het heus de juiste beslissing was en dat ze nu vrijheid heeft gekregen; een vrijheid die ze al jaren niet meer heeft gekend in dat oude versleten lichaam van d'r.

Als een boodschapper van gene zijde, oh jawel, ook voor honden.

Ik had er vrede mee -

 En toch geloof ik niet in leven na de dood, en kan ik prima rationeel bedenken dat het een enorm toeval was dat dat musje juist op dat moment zo onmussig relaxed bij mij in de kamer kwam en bovendien feilloos weer door hetzelfde kleine raampje naar buiten ging en verdween, en dat de troost die dat musje bracht, troost was die ik vond omdat ik hem zocht.

Op dat moment en elke keer dat ik aan dat moment denk, bestond, bestaat er iets, hoe kortstondig misschien ook, van leven na de dood en van vrije wil; een kier tussen werelden. "There's a crack, a crack in everything; that's how the light gets in".  


 Jouw wereld is niet mijn wereld; jouw waarheid is niet mijn waarheid; mijn waarheid is soms zelfs niet eens mijn absolute waarheid. Alles wat is kan misschien ook wel iets anders zijn. We zien het alleen maar zo zelden.

Als we dat nu eens allemaal beseffen en elkaar daarom met rust laten over onze waarheden, maar ons volledig, integer en moedig inzetten voor het persoonlijk handelen in de waarheid die we hebben in het besef dat het enkel onze waarheid maar is - dan bouwen we misschien een wereld waarin vrijheid heerst en de goden hun plaats hebben.

Leonard Cohen ~ Anthem
21-09-2016 19:45:00
 

Hallo Postbode!

Wolf
Category: Soul

Zodra zij Post-oranje in de straat ontwaart, stuift zij de deur uit.
"Hallo Postbode!" 

Zij draagt merkwaardige, doorgaans zeer kleurige kleding. 
Felgekleurde huissloffen onder een flodderbroek en daarboven onontwarbare combinaties van hesjes, shirtjes en vestjes. Noppen, strepen en woeste tinten door elkaar. 
Een vrolijke verschijning. 
Ze mist een paar tanden (en vermoedelijk ook kiezen) en heur haren zijn ongecoiffeerd. 

Soms fietst zij door de wijk op een oude fiets. In een verkeerde versnelling. Ze trapt zich honderd slagen in de rondte om één meter verder te komen. 
Roepend naar passanten en liedjes uit onze jeugdjaren zingend. 

"Hallo Postbode!" De eerste keer was het even schrikken. 
02-09-2016 09:27:00
 

Smitti

Wolf
Category: Soul

Eén van de leuke bezorgadressen in mijn wijk is de dierenspeciaalzaak, bijna precies op de helft van mijn loop. Soms houd ik er even pauze. Heb er ook al eens staan schuilen tijdens hevig noodweer. Leuke mensen daar en ik kan meteen wat inslaan voor ons eigen vee.

Deze dag wil ik eigenlijk meteen weer door, maar zie dan tijdens het omdraaien vanuit mijn ooghoek iets nieuws staan op de toonbank.
Ik keer weer. 

"Hé wat hebben jullie daar nu staan?" 

Ik buig me naar het bakje en sta oog in ogen met 

DSC00951 blog

                                           Smitti!

11-08-2016 21:57:00
 

Fietsharp

Wolf
Category: Soul

Voor op mijn postfiets zit een stevige stuurtas met een klep. Als de klep open hangt, schuurt deze tegen het wiel. 
Vind ik niet plezant en daarom zet ik de klep vast middels het onmisbare, veelzijdige postelastiek

Komt nu de wind op een bepaalde manier onder het elastiek, dan klinkt het als een mondharp! 

Zo fiets ik soms als een postbezorgende sjamaan door dorp en veld.
"Pwojong wojong wawai hajong wongwong hawang pwiejong pjong", nu ja enzovoorts enzoverder.

18-07-2016 11:34:00
 
Pagina 1 van 2