Na het vertrek van de bonte haan, de genderdysfore hen en een witte haan hadden we drie halfwassen kuikens over in de ren.
We bezagen ze met hoop en vrees. Zou het nu gedaan zijn met de kuikenruilreidans?
 
Dat scharrelde dat het een lieve lust was.
Dat scharrelde zó lustig, dat van mijn oorspronkelijke idee de Catootjes volledig vrij in de tuin te laten scharrelen, alras teruggekomen moest worden.
Catootjes scharrelen alles kapot en vreten het gelijk.
De ruimte werd derhalve omheind, maar ruimhartig.
 
We hadden er ééntje bij, dat was een ware ontsnappingskunstenaar. Cato Hounini.  
Was die eenmaal buiten, dan volgden ook de anderen. Kippen zijn zeer sociaal. Ze doen álles samen.
Hounini was een geboren leidster.
Neen.
Hounini was... een haan.
Maar een bescheiden haan.
Een pluizige, verlegen puber met een zachte kukel.
Dat kraaide ook niet de ganse dag door; slechts enkele momenten van de dag. En die dagen begonnen voor Hounini ook niet te vroeg. Aan wat andere hanen in de omgeving deden, had hij geen boodschap. Relax!
 
Hounini kreeg een beetje een hanekam, en wat veren aan de staart, maar nog niet een fractie van de uitbundige verentooi die onze genderdysfore had gehad.
De twee Catootjes adoréérden hem.
En hij, van de weeromstuit, groeide in zijn rol. Hij werd beschermer, verzorger, leider. Hij bracht zijn hennetjes naar lekkere wormen. Ging ze vrolijk voor op de weg naar buiten de ren. Riep ze naar binnen als dat nodig was. Hounini was een goede haan.
Het kraaien bleef bescheiden maar een ritueel begroeten van de nieuwe dag, op het nokje van de kippenren, hoorde er bij.
En bij zon werd op het dak gezonnebaad. Hounini in het midden, Catootje links, Catootje rechts van hem.
 
Er waren dreigementen. We mochten geen ontsnapte kippen meer ophalen bij de boze buurman: wat-ie op het erf kreeg, ging de pan in.
Onze ren werd volledig overspannen met een net. Een enorme operatie, en nog was het spannend of Hounini niet weer een gaatje vond.
"Die haan moet weg."
 
Wij zaten in zak & as.
Eerst de tingeltangel, dan de mussen, dan de haan, maar wat als er dan weer een hen komt die te luidruchtig blijkt?
Bovendien: die dreigementen.
En er was dat duivenlijk, dat plotseling, van de ene minuut op de andere, midden op de tegels lag, slechts een klein sneetje in de nek, geen bloed, wel lijkstijf dus helemaal niet zojuist gepakt door een of ander roofdier - neen, een dode duif als een Camorra paardenhoofd.
Er waren afgekloven kippenbotjes die ik in de kippenren vond.
Waar hield dit op? En als we opnieuw toegaven: wat zou het volgende zijn?
En nog veel erger: de man hoeft zijn gehoorapparaat maar uit te zetten of hij hoort helemaal niets meer.
Hij wil zich ergeren. Hij wil boos zijn. Hij zal niet stoppen en er zal na dit weer iets anders volgen.
[Het kon ook anders: een andere nabuur vertelde ons het zo leuk te vinden om het haantje te horen kraaien.]
 
Wij besloten om Hounini te laten waar hij was. Onze Catootjes waren dolverliefd op hem, het deed hen goed, Hounini was een rustige haan met een zachte stem.
 
Op een niet te vroege morgen half december zat hij samen met zijn meisjes op het dak de ochtend te verwelkomen.
Kukelekuuuuuu! Kuhukelekuuuuuuu!
Midden in een kukel stopte het.
Kuke-.
Een enorme paniek brak uit in de ren.
Wij stoven naar buiten. Twee hennen waren ontsnapt. "Kippen los!!!!" En toen zag ik Hounini.
Hounini was dood.
 
Een klein beetje bloed aan de kop, verder niets.
 
Wij brachten Hounini naar de dierenarts voor onderzoek naar zijn plotselinge dood.
Wij kregen een buisje met daarin een kogeltje van een luchtdrukpistool.
Zoals, bijvoorbeeld, de boze buurman bezit en waar hij veelvuldig mee oefent.
 
De meisjes van Hounini hebben wekenlang gerouwd.
Op het dak zitten doen ze nooit meer.
De kennis dat het dak een gevaarlijke plaats is, hebben ze ook overgedragen aan volgende Catootjes.
 
Eén keer zag ik Catootje Diva nog eens even op het nokje zitten.
Ze zat daar, en je zag dat walnotenbreintje werken.
 
Er was iets met dit dak. Maar wat.
 
Heel lang bleef ze daar niet zitten.

02-02-2016 03:11:00
2696
Print
 
Comments List
Goede morgen Wolf, kijk dit is een verhaal dat me de tranen in de ogen brengt, ik zit er ook bij te vloeken. Zou je die buurman niet wettelijk aan kunnen klagen? Waarschijnlijk niet, want dat kogeltje in de onfortuinlijke Hounini is natuurlijk geen enkel bewijs.
Die arme Catootjes van je, nu zegt men dat kippen het niveau van een vierjarig kind kunnen hebben, dus ze weten vast wel wat er is gebeurd met hun grote vriend. Je zult met zo'n buurman opgescheept zitten, ik wens je er sterkte mee.
Hey Haba. Dank voor je reactie!
We zijn inderdaad bij de politie geweest en die konden er niet veel mee. Je moet onweerlegbaar bewijs hebben en dan officieel aangifte doen en bij het doen van aangifte moet je ook een rechtszaak aangaan, werd ons verteld.
En dat het vermoorden van een haan geen moord is maar 'vernieling van eigendom".
Het was een lange zware les in zelfbeheersing. Niet overgaan tot eigenrichting. Niet de man tot pulp slaan in zijn eigen kanariekooien. Niet schreeuwen, schelden, overrijden, neen; niets van dat alles. Dat terwijl het verdriet bij het zien van de enorme rouw van de twee achtergebleven Catootjes groot was. Een vierjarig kind? Ik weet het niet - ik ben er inmiddels achter dat kippen zeer bijzondere dieren zijn, tot op zekere hoogte inderdaad kleuters maar tegelijkertijd geweldig zelfstandig en - wel, "complex". Hoe beter ik ze leer kennen, hoe sterker ik zie wat een ongelooflijk onrecht hen wordt aangedaan door ze te houden in erbarmelijke 'industriële' omstandigheden.
Mijn les in deze was zwaar. Loslaten. Ik ben er nog steeds niet honderd procent. Ik hoop nog elke dag dat die azijnpisser er niet meer zal zijn. Maar inmiddels is de herinnering aan Hounini een goede herinnering, zijn de drie Catootjes die nu scharrelen, een bonte bron van vermaak, verwondering, educatie en o ja, soms een ei ;O}.
Het schrijven van dit blog was een van de moeilijkste ever.
Stom he.
Wat beschrijf je het weer mooi.
En wat een schoft hebben jullie als buurman.
Ook hierom ben ik tegen wapens.
Stuur de buurman maar snel naar de Verengde Staten.
Diervriendelijke groet,
Ergens tussen in is er een post van jou verdwenen ......
Vriendelijke groet,
Dat is correct; daar kom ik nog op terug.