Body

Body

6 posts in this category

Zoek!

Wolf
Category: Body


Ze loopt wat kreupel, ze heeft een heleboel medicatie, ze kan niet meer langs de fiets zoals vroegâh. Ze heeft wat aan het hart. Maar ze is nog steeds mijn Jongedame!
Geflankeerd door onze Jongeman! gaat ze nu de bossen in voor een nieuw avontuur: Praktijkspeurwerk.

Bij praktijkspeurwerk loop je niet een vooraf uitgezet spoor, je gaat echt op zoek naar een 'verdwenen persoon".

Het idee is dit: de spooruitzetter geeft de speurhondgeleiders een zakje met een lapje waaraan de geur van de persoon hangt die gevolgd moet worden.
Wij lopen weliswaar met twee honden, maar om-en-om. Dus de ene keer gaat Den Teckel als eerste, de volgende keer De Herder.
De te verdwijnen persoon vertrekt en via portofoon vernemen wij wanneer de hond mag starten.
Via de portofoon ook houden wij contact tijdens het rennen. Dan geef je bv bij een kruising aan: "Kruising, links" en bij de volgende: "Splitsing, rechtdoor".

De honden hebben bij rust gewoon hun halsband om met een lijn van zo'n acht meter erachter.
Als ze van start mogen, wissel je de lijn van halsband naar tuig.
Dan geef je het geurspoor en je maakt met een zwaaiende beweging het commando: "Zoek!"



DSC01996 kl

Die zwaaiende beweging heeft een reden.
Bij het speurwerk waar mijn Duitse Herders oorspronkelijk in zijn opgeleid, geldt een zeer strict reglement; de hond moet exact het uitgelegde spoor volgen en geen millimeter afwijken.

Bij het praktijkspeuren geeft de geleider geen richting aan.
De hond moet het helemaal zelf  uitzoeken! Mag ook van het spoor afwijken, "uitwerken", als-ie maar terugkomt op het goede spoor.
De geleider loopt/rent er achteraan.
Of nou ja, je volgt, je geeft de hond de leiding. Maar je hoeft niet gesleurd te worden, je mag dus in de halster hangen om het tempo wat af te remmen.

Want TEMPO hebben die wafkes als ze op het spoor zitten!

Den Teckel is een natuurtalent superspeurneus. Maja die zit ook vanzelf al met zijn neus aan de grond, whaha.

De Herder heeft het iets moeilijker. Haar leeftijd, om te beginnen. Het gaat allemaal zo snel niet meer. Maar ook haar grondige jeugdopleiding. Ze is een IPO-hond en daar was ze SUPER.
Het overschakelen van luisteren naar de geleider naar zelf lekker uitzoeken vergt wat training.

Allebei hebben ze enorm veel plezier aan het speuren.
En wij ook!

De afgelopen training verliep niet helemaal volgens planning.
Eén van de portofoons werkte niet.
Dus maar één van de geleiders had contact met de trainster. De tweede hond/geleider moest dicht op de huid van de voorganger blijven  - of - écht zélf het spoor volgen.

Mijn ouwe dibbes, waarvan ik me soms afvraag of ze speurt op de verloren persoon of op Den Teckel, als die eerst waren, raakte twee keer het spoor bijster.

Het mooie was: ze hervond het spoor beide keren!

En trots dat die wafkes zijn als ze de sporen hebben uitgelopen!
En wij ook ;O}.

04-09-2017 19:42:00
 

Gevonden voorwerpen

Wolf
Category: Body

De afgelopen week was in heel onze regio de Kindervakantiewerk-week.
Wij nemen daar aan deel in team "Facilitair Beheer", wat betekent dat we ons een slag in de rondte rennen om materialen op de juiste tijd op de juiste plaats te krijgen, en tevens om verslag te doen in woord en beeld van elke dag en elke locatie in een dagelijks bulletin.
Ieder in zijn eigen habitat dus voor de voeten liepen we elkaar niet.
En ondanks berichten over leeglopende dorpen, was aan kinderen beslist geen gebrek.
Aan het eind van zo'n week houd je materialen over.

Omdat mijn taak als dagelijkse razende reporter er op zat, hielp ik de ploeg "gevonden voorwerpen" die bij de uitgang postte.
Het leek mij een goed idee om wat voorwerpen UIT de kist IN het directe zichtveld te plaatsen.
Ik ga u geen foto verstrekken hiervan!
Op zeker moment stond ik als een vogelverschrikker met op armen, hoofd en handen: een sandaal, een sok, drie handdoeken, een onderbroekje, een roze pet, twee vesten, een T-shirt en drie knuffelbeestjes.
"Gevonden voorwerpen! " "Gevonden vóórwerpen!"
Och wat was ik blij toen ik dat ondergoedje kwijt was!

En daarna ben je dan met de hele ploeg Ondersteunende Diensten bezig om alles weer op zijn plaats cq juiste afvalcontainer te krijgen, wat ook weer een hoop lachen is.
En daarna. Storten we collectief in en slapen twee dagen aaneen.

Geen idee waarom we dit elk jaar weer doen.
20-08-2017 01:12:00
 

Postbode?

Wolf
Categories: Body , Mind

In wat wij hier graag eufemistisch omschrijven als "een best wel stevig briesje" worstel ik met poststukken, fietstassen en postfietsenstandaard.
Gaarne alles bijeen houden ongeveer waar het hoort. En droog!
Ik zeg hoera voor de uitvinder van het postelastiek!
Even verderop zie ik een zeer fragiele dame het hofje binnen schuifelen.
Voet voor voet, sterk leunend op een stok.
Smal en breekbaar.
Terwijl ik tracht mijn huis-aan-huis-tas tegen de storm in te hersluiten, komt aan haar voettocht een eind. Ze blijft wankelend staan.
Ach zo breekbaar en smal oogt zij.
Dan roept ze.
"Postbode?"
Ik gooi mijn bundel terug in de fietstas en snel naar de dame toe.
 
Steeds als iemand mij op mijn ronde aanspreekt, is mijn eerste gedachte:  "O nee! Heb ik iets fout gedaan? Issie boos?"
De opluchting daarna is meestal groot, want het merendeel der lieden dat postbezorgers aanspreekt, heeft vooral behoefte aan wat aandacht; een praatje, een optimistische kijk op de wereld in het algemeen en hun vaak wat kleinere leefwereld in het bijzonder. "Het weer" is doorgaans leitmotiv in zulke conversaties. Ik ben daar goed in, want ik spreek pas van "slecht weer" als de temperatuur boven de 28 klein nulletje cee komt of je geen stap kunt zetten zonder al je botten te breken door gladheid. Gelukkig heb ik geen van beide condities al meegemaakt als postbezorger. Ik heb wel al heel wat opstapjes en hellinkjes gezien waar ik in echte winters goede kansen ga maken op hilarische uitschuivers. In ieder geval, ik ben dus een behoorlijk positief ingesteld persoon als het gaat om klimatologische omstandigheden op wijkgebonden basis. De aansprekers zijn doorgaans wat minder optimistisch van aard. Die kan je al blij maken door alleen maar te zeggen dat het allemaal reusachtig meevalt en ook dat de zon alweer bijna doorbreekt.
Maar dit terzijde.
 
Zij riep mij. "Postbode?"
Als een dor riet in de wind staat zij stil te wachten tot ik er ben.
"Wilt u mij helpen?"
"Welgaarne! Wat kan ik voor u doen?"
 
Zij wilde een stukje gaan lopen. Het waaide veel harder dan zij had verwacht. Zij kon niet tegen de wind in verder, en evenmin tegen de wind in terug. Maar terug wil zij, en ze is een beetje bang.
 
Zij geeft mij haar stok en ik bied haar mijn arm.
Voet voor voet gaan we terug naar haar voordeur.
"Nu kom ik wel binnen" zegt ze. Bedankt me. Verexcuseert zich voor het oponthoud.
"Geen dank! Zeer graag gedaan!"
En toch een goede dag gewenst, ondanks de storm, ondanks het binnen moeten blijven. Morgen zal het beter zijn; geloof me!
 
Ik keer terug naar mijn postbezorgersfiets. Ik weet inmiddels hoe die neer te zetten zodat bij stevige briesjes dat *** niet de hele ****in' tijd omdondert én ik ken mijn wijk inmiddels goed genoeg om niet in epische dwaaltochten te verzeilen wanneer, toch omgedonderd, mijn hele loop door elkaar valt.
 
De dag dat de Kennedymars door mijn wijk kwam, stormde het ongekend hard. Mijn overvolle fiets - het was een hah-dag - donderde herhaalde malen om aan het begin van mijn loop. Pal voor de neuzen van de toeschouwers en EHBO-gedienstigen. Ik kreeg "hulp" van een omwonende, die de hele volgorde tot een lachertje maakte. Ik zei nog "U bent té goed voor mij, dit had nou echt niet gehoeven!" maar zij vatte dit op als compliment waar ik eigenlijk bedoelde te zeggen dat dit dus echt niet had gehoeven en sterker nog, liever niet was gedaan.
Maar dit terzijde.
 
De zeer fragiele dame met de stok, zij is een van de mooiste momenten van mijn nog jonge postbezorgersbestaan.
Niet eens zo lang geleden liep ik zelf met stok.
Oké, het is dan misschien wat extreem om daarna meteen maar postbezorger te worden.
Maar momenten als deze maken me extra gelukkig.

02-05-2016 08:22:00
 

Opeens heb je het...

Wolf
Category: Body

Een [pre]middeleeuws dorp te midden-Limburg.
Rustieke omgeving. Prachtige oude boerderijen. Stallen, maneges, paardenpensions, stoeterijen.
Maar ook: vervallen schuren, roestende werktuigen. Vrijstaande herenhuizen. Landbouwwerktuigen in het groot. "Landelijke luchtjes".
Paarden. Véél paarden. Schapen, vrije vogels, wat runderen. Damherten op het veld. Buizerds, valken, kiekendieven, zwaluwen, reigers. Wilde en tamme ganzen.
Dorpse rust. Een dorp dat strekt van sportterrein tot natuurgebied tot voorbeeldboerderij tot boerderijwinkel en alles wat daartussen valt.
Nieuwbouw ook; goed verborgen nieuwbouw: een hof, twee hoven; als je niet wist dat het bestond, had je niet in de gaten gehad dat het er was.
Beeld je in de geuren, de kleuren, de diversiteit, de ruimte, de stilte en wat er aan lawaai voorbij kan komen.
 
Plaats in dit beeld een vrolijke postbezorger op een fiets.
 
Die postbezorger: dat ben ik! :O}}}

28-03-2016 03:41:00
 

De wonderbaarlijke wederopstanding van Wolf Mankepoot

Wolf
Category: Body

Ik was het beu. Het lopen met de stok, de terugkerende slijmbeursontstekingen door overbelasting van de schouder mede door die stok; de vracht pillen, de beperkingen.
Zou er niet een soort van brace kunnen zijn die de brakke poot genoeg steun gaf om zonder stok te kunnen lopen?
Ik wendde mij tot Orthopaedie2000.
 
Bij Orthopaedie2000 zat een wizzard die na tien minuten bestudering van mijn lopen en achterpoot, meer over de manke poot kon vertellen dan ik zelf zelfs wist, en alles klopte.
Ja, hij kon me een brace aanmeten waarmee ik vele malen beter zou kunnen lopen dan nu.
Maar hij wilde eerst eens overleggen met een expert. Misschien kon er nog een mate van herstel worden bereikt zonder brace, en die brace kon dan daarna nog aangemeten worden.
 
Zo werd ik opgeroepen voor intercollegiaal overleg bij een revalidatie-expert in het AZM.
Daar was ook de instrumentenmaker van Ortho2000 bij en een orthopedisch schoenmaker.
Gedrieën beschouwden zij mijn lopen en achterpoot, staken de hoofden bijeen, kwamen tot dezelfde conclusie: Danny!
 
Danny is een revalidatie-fysiotherapeut gespecialiseerd in complexe gevallen.
Danny is nog veel meer dan alleen dat, maar dit is waarom ik bij hem terecht kwam.
 
Danny aanschouwde, bleek dezelfde wizzard-capaciteiten te hebben als de man van Ortho2000 en méér. Hij beloofde me dat we die poot een heel stuk beter functionerend konden krijgen. Niet honderd procent goed, maar wat wilde ik zelf bereiken?
Ik wilde weer vrij kunnen lopen, lopen zoals vroeger, hele einden, uren, en zonder stok.
We stelden onze doelen en Danny ging aan de slag.
Ja hoe? Ik weet niet wat ie allemaal deed en doet. Massage, dry needling, een krak hier en een krik daar. Oh, ik heb best wat liggen joekelen daar, snertmetwortelstamp wat deed dat zeer.  Oefeningen voor mij; oefeningen die ik op elk moment van de dag en de nacht uitvoerde, nauwgezet en voortvarend.
Ik leerde weer lopen.
In het begin liep ik zoals je loopt wanneer je bij elke stap moet nadenken over hoe het lopen moet. Probeer dat maar eens zelf [grijns]. De actieradius nam toe, eerst moeizaam, later steeds meer en steeds sneller.
Ik kreeg andere medicatie. Pijnvrij zal het nooit worden, maar met medicijnen met minder of geen bijwerkingen nam óók de verbetering toe.
Ik liep en liep en liep. Op vlakke grond, op brakke grond, door modder, door veld, over gladde stenen, over stroef plaveisel. Omhoog en omlaag. Langer, sneller, vaker.
 
Op vakantie in Friesland en de Achterhoek begon ik de stok ook weg te laten in plaats van mee te dragen.
Na die vakantie, met een topper - zij het per ongeluk - van een wandeling van drie en een half uur door de Rottige Meenthe, wierp ik de stok definitief in een kast.
 
Wolf loopt weer.
Wolf krijgt gewoonweg geen genoeg van het lopen! De vrijheid terug!
 
Is de poot zoals die was voor het ongeluk in 2007? Neen. Medicatie heb ik nog steeds nodig, pijnvrij zal het nooit worden; stukke zenuwen blijven stuk en er schijnen vreselijke dingen te zijn gebeurd daar binnen in mijn achterpoot - de experts van hierboven waren daar zeer eenduidig in. Een honderd procent herstel is onmogelijk.
Maar ik loop. Zonder stok!
Ik heb de best denkbare wandelschoenen, en een supphosekous voor wat ondersteuning.
Sorry Ortho2000, een brace komt er niet.
Vier jaar geleden liep ik met moeite twintig minuten.
Nu is anderhalf uur stevig doorwandelen normaal. En van Danny moet ik doorgaan met uitbreiden van die actieradius, dus dat doe ik.

Waar niemand in gelooft behalve ikzelf, is het doel dat ik mij heb gesteld - is het niet voor 2016, dan is het voor 2017 - : De Kennedymars lopen!
 Te hoog gegrepen? Te hoog ingezet? Ya bet! U ain seen nothing yet!
En als ik daar een badge voor krijg, die Kennedymars die ik ga lopen, dan gaat die naar Danny's praktijk, en Ortho2000 krijgt een foto ervan.

09-12-2015 11:35:00
 

Little Red Car

Wolf
Category: Body

Tussen twee slijmbeursontstekingen in werd ik de trotse eigenaar van een Canta.
 
Een Canta Exclusive Plus. Ferrarirood, uiteraard. Tenslotte is de Canta ontwikkeld door coureur en racewagenmonteur Dick Waaijenberg en het hart van élke Canta - een 200cc Honda-motortje - is rood. Ferrarirood.
Het stuur is trouwens ook een racestuur. Niet voor de stoer, maar omdat dit een betere grip geeft. Voor bijvoorbeeld mensen met gewrichtsaandoeningen.
Mijn Canta heeft het gaspedaal links. Mijn grootste makke is dat de rechterachterpoot niet altijd betrouwbaar is en zomaar dienst kan weigeren op een onverwacht moment; dat wil je niet meemaken midden op een drukke kruising.
[De aanschaf van de Canta was van vóór Danny.]
Mede daarom viel de 'normale' 45- km-kar af. Hoewel ik daar geweldig leuke pick-up modellen in heb gezien!
 
Jaren geleden was ik al getipt over de Canta, door Es van Essen. Toen was ik daar beslist nog niet klaar voor.
Na de verhuizing van drukke stad naar bijna buitengebied in Limburgs dorp evenwel, werd het zelfstandig kunnen verplaatsen een urgenter issue.
 
Helemaal gewonnen voor de Canta was ik na het zien van Het Nationale Canta Ballet [waar Es ook aan deelnam].
Welk een ontroerend en stijlvol samengaan van Nationaal Ballet en 'gehandicaptenvehikel'. Niks 'gehandicaptenvehikel'! De Canta is een sierlijke ballerina die rondjes kan draaien in een cirkel die de gemiddelde omvangmatig uitgedaagde mens niet haalt!
 
Waaijenberg kwam, in de persoon van Arno, aan huis met een dummy Canta. Met Arno maakte ik een proefrit.
Kijk nog eens goed naar de foto van de Canta en stel jezelf daar voorin twéé volwassenen voor waarvan één [Arno] best wel reusachtig groot is. En dan nog is er achterin ruimte voor een blije Duitse Herder!
De proefrit ging wonderbaarlijk soepel; zo moeilijk te hanteren is de Canta tenslotte niet. Het leuke is dat de Waaijenberg dummy al een heleboel aanpassingen ingebouwd heeft, zodat de klant meteen voelt hoe het rijdt op zíjn aangepaste wijze.
Ik was om. Mijn spaargeld daarna ook. Maar de Canta kwam.
 
Je hebt geen idee hoe hard "45 km/u" is voor iemand die nooit van het fietspad af kwam.
 
Slakkegangend kwam ik de eerste ritten door; paniek overviel me bij het zien van elke andere gemotoriseerde medeweggebruiker; keer op keer vluchtte ik het fietspad op  - waar de Canta óók mag rijden - en herhaalde malen zette ik mijn vehikel stop en weigerde nog langer door te rijden, waarop mijn lief het stuur mocht overnemen. Mijn Canta heeft zowel links als rechts een gaspedaal.
 
Na twee weken reed ik, helemaal alleen op een moedig extra rondje, in een snel ingevallen donker, mijn Canta total loss.
 
Ja.
 
Ik kwam er zelf genadig af met een milde hersenschudding.
 
Waaijenberg vroeg wat ik wilde. Een nieuwe Canta of mijn prakkie terug.
Ik wilde mijn prakkie terug. Dát was míjn Canta.
Waaijenberg ging er voor!
 
We zijn zelf mijn herboren vehikel gaan ophalen in Veenendaal. Kregen we een rondleiding door de fabriek, geweldig. Mijn rooie schicht werd op de aanhanger gezet en sinds thuiskomst heb ik niet alleen geen brokken meer gemaakt, maar rijd ik steeds sneller, steeds kalmer, steeds soepeler, naar bos en veld, naar dorp en overige bestemmingen. Niet meer op het fietspad. Gewoon op de weg.
 
Men is hier niet bekend met het fenomeen Canta. Ik trek veel bekijks. Dat zal wel slijten, mij dunkt. Leuk vind ik die aandacht niet, maar tegelijkertijd heb ik liever dat ze om me lachen dan zich aan me ergeren. En de Canta heeft een hoog "whahaha wat is dat"- gehalte hier op 't plaattelaaend.
 
Ik heb vrijheid en een enorm vergrootte actieradius.
 
Mijn kleine rode vehikeltje, mijn prima ballerina.

 

07-12-2015 03:22:00