Levenslessen Van Een Kleine Teckel In Een Grote Wereld #1

Wolf
Category: Mind


Als je verzorgers
de hele tijd
tegen je aan stampen,
lig je
misschien
op niet zo'n handige plaats te liggen. 

DSC00945 blog versie
20-11-2016 19:47:00
 

I'm ready, my Lord

Wolf
Category: Soul

Op 21 september 2016, zijn 82e verjaardag, bracht hij de eerste single van zijn nieuwe album "You Want It Darker" uit. 

Ik wilde het niet "darker". Ik vind de wereld momenteel al "far too dark".
I want it brighter and lighter. 

Op 7 november is Leonard Cohen overleden aan de gevolgen van leukemie.
Op 11 november - de dag nadat Trump president van Amerika werd verklaard - wisten wij onnozelaars van de wereld dit ook. 

You want it darker?

Toen bekend werd dat ene Robert Allen Zimmerman de godvergeten Nobelprijs voor de Literatuur ontving, was ik "niet enthousiast". 
Mijn eerste gedachte was: als je in dit genre deze prijs wilt uitdelen, dan zou de dichter en singer/songwriter Leonard Cohen een vele malen begrijpelijker keuze zijn. 

Bij het verschijnen van het laatste album van Cohen beschreef een recensent zijn genre als "muziek om je polsen bij door te snijden". 
Ik heb dat nooit gehad, maar ik ben dan ook niet zo van het snijderige.

Leonard Cohen maakte muziek waar je van puberteit tot ouderdom van kan genieten en jezelf in kan herkennen - of zou wensen dat je jezelf er in kon herkennen.

Mijn favoriet is en blijft Anthem

Dank Leonard. 

Tehi nisjmato tseroera bitsror hachajiem.
 
12-11-2016 02:13:00
 

Van stuimige tijden

Wolf
Category: Mind

In deze onstuimig herfstige tijden van laag overvliegende koeien en papier maché poststukken hier even een momentje rust: Den Teckel en De Herder! In meer zomersche tijden. 

Yori en Ellert naast elkaar

Geen betere pleegouder voor nozele teckels dan een Duitse Herder. 
Die dan wel eens het voerbakje van de kleine plundert, maar dat is ook diens eigen schuld.
Want: de kleine gaat nu niet bepaald voor eten
Dat boeit hem niet. 
Wat hem wél boeit: al de rest van de wereld en in het bijzonder alles wat beweegt
Beetje autistische trekjes dus. Nunja, dat mag wel. Wij zijn ruimdenkend. En als we zo doorgaan zijn we op termijn een puike Zorgboerderij. 

Hartenbrekertje dat mormel - nu al! 
Van jongs af aan zijn eigen schare vrouwelijke fans. Menselijke.
Och en dat wéét ie! 
Daarnaast zijn we zelf ook wel een beetje "om". Ook al menen we dat zijn ontwikkeling een klein mankementje vertoont: alles is gegroeid in de lengte, maar niet in de hoogte!
Hebben we nagekeken in de koopovereenkomst maar dit mankement wordt niet gedekt.
Pech.
We zullen het dus maar doen met een hond van merkwaardige afmetingen, want verder is-ie wel OK. 

Een gek gevolg van de wel vreemde verhoudingen van den teckel is, dat ie regelmatig last heeft van een zwaar hoofd. 
Dan staat ie als een hoofdletter M te rusten, met de neus aan de vloer.
Hij is ook goed in stand "stokstaartje". 

Hij heeft pret! Héél veel daarvan! 
Hij is een persistent kuitenbijtertje. 
Hij is  Meester-Sloper. 
Hij heeft de Herder geleerd te blaffen. :O.

Van puppycursus naar pubercursus en daarna gaan we met beide honden speurwerk doen. 
Wie weet wat we nog gaan vinden ;O}}.


ellert aan de run
20-10-2016 00:00:00
 

Ring the bells that still can ring

Wolf
Category: Soul

Dit is een blog dat ik al schreef in september 2007. Toen gisteren [september 2016] mijn Duitse Herder zeer onverwacht in het dierenhospitaal belandde, bijna een etmaal lang, moest ik denken aan mijn oude hondje het Kooikertje. En aan het musje. Gelukkig is de Herder weer thuis, levend en wel; moet voortaan wel medicatie maar daar is uitstekend mee te leven. Het artikel met de mus bleek onderdeel van een langer stuk, welk ik echter verbluffend actueel vond. Actueel genoeg om opnieuw te plaatsen.  Ring the bells....


Wijlen Donald Woods, hoofdredacteur en journalist van de Zuid-Afrikaanse krant 'The Daily Dispatch', was een moedig mens. Als blanke in het door Apartheid geregeerde Zuid-Afrika, liberaal denkend maar wel binnen het door cultuur, gewoonte en opvoeding gevormde denkraam van die Apartheid, stelde hij zichzelf open voor de wereld van de zwarte vrijheidsstrijder Steve Biko om met eigen zintuigen waar te nemen hoe die andere wereld er in werkelijkheid uitzag en werd zo zelf een belangrijke participant in de strijd voor gelijkheid. Waar Steve Biko en de zijnen niets te verliezen maar alles te winnen hadden - wat hun strijd niet minder moedig maakte - had Woods alles te verliezen en verloor ook veel: zijn zekerheden, zijn veiligheid, vrienden, huis, land. 'Welcome to exile' zegt hij in de film Cry Freedom als zijn vrouw en kinderen bij het vliegtuigje komen dat hen naar Groot-Brittanië zal brengen waar hij zijn boek over Biko en de werkelijke oorzaak van diens dood uit zal brengen: vermoord door de door en door corrupte apartheidspolitie. In de ban voor de waarheid. Doen wij hem dat na? Doe ik hem dat na? Kan of zal het zover nog komen in onze tijd dat mensen om het spreken van de waarheid, het hardop zeggen van de feiten, hun leven op het spel zetten?
Ja. Zover is het al.

Woods was drieënveertig toen hij met Biko in contact kwam. Veel van de mensen van die leeftijd die ik om me heen zie, zijn vastgeroest in denken en handelen, en spelen liefst op safe. Woods was in staat zijn denkbeelden radicaal te wijzigen - omdat hij zijn ogen niet sloot voor de feiten toen ze hem werden getoond. Om te handelen naar zijn nieuwe denkbeelden. Omdat hij, denk ik, niet anders kon; omdat hij een zuiver en integer mens was gebleven die - als journalist - moest zeggen wat hij zag, en spreken waar anderen er liever het zwijgen toe deden. Omdat de prijs voor spreken hoog was.
 

Ik herinner me de beelden uit Soweto, de scholierenopstanden. Politie die ongewapende kinderen neerschoot. Ik was te jong om te begrijpen wat Apartheid betekende, maar ik zag de onmacht van de heersende klasse en hoe de stemmen van enkelingen aanzwollen tot een massale volksschreeuw. Om de wereld te veranderen, was de stem van één vaak de aanzet en om die stem te zijn, was het kennen van Waarheid nodig. Een waarheid die van de stem een boodschapper maakt, een eenzame vogel uit de hemelen.
 
Van oudsher waren vogels boodschappers van de goden. Kraanvogels, raven, kraaien, uilen, gieren: ze werden gezonden van de ene wereld naar de andere - soms van de levenden, soms van de doden. Ze verschijnen en verdwijnen; misschien vliegen ze nog, al geloven de mensen niet meer in de oude goden en worden de tekenen nauwelijks nog gezien.
 
Nee, de mensen geloven niet meer in de oude goden. De oude goden waren natuurkrachten, Krachten van de natuur. De mens ging mee met de Natuur, niet ertegenin. De goden van nu zijn dode goden, gemaakt door mensen. Zijn regels en wetten van mensen die trachten de loop der dingen te bevriezen in vaststaande patronen. Het opkomende patroon in onze tijd is de Islam die hernieuwde wereldheerschappij zoekt. Het Christendom is dood, ondanks de groei van de evangelische bewegingen wereldwijd; die beweging is versplinterd en leeghoofdig, een soap van een religie waarin telkens nieuwe slechteriken opduiken om de serie nog enige schwung te geven.

De Islam pakt het grondiger aan. Waar zij komt, werkt zij hard aan het wijzigen van de regels en omdat zij momenteel de enige monotheïstische religie is die geweld niet schuwt om zichzelf te vestigen, heeft de seculiere samenleving er geen antwoord op. Angst is het antwoord, terwijl Rede dit had horen zijn in onze tijd.

Rede: de vrijheden die jullie ons willen afnemen omdat jullie god dat zo gebiedt, zijn de vrijheden die het jullie mogelijk maken ons ze proberen af te nemen.  Blijf dus van onze vrijheden af!
 
Misschien regeert de angst omdat de mensen geen waarheid meer kennen en die ook niet zoeken. Omdat het vinden van de waarheid - een waarheid, mijn waarheid - noopt tot handelen conform die waarheid, en dat vraagt moed, en moed is niet wat men hoog acht dezer dagen; veiligheid wil men, ook al bestaat veiligheid per definitie niet.  Te weten dat veiligheid een illusie is, kan een bevrijdende waarheid zijn die moed voortbrengt.

Hoe ouder ik word, hoe minder absolute waarheden ik ken - en hoe meer waarheden ik zie. Ik geloof in geen god noch in een leven na de dood. Hier en nu is wat ik heb. Maar over de aard van dat hier en nu had ik vroeger meer zekerheden dan nu. Het vliegtuigje van Donald Woods, dat misschien wel en misschien niet zou worden neergeschoten door het Zuid-Afrikaanse Apartheidsregime, deed me denken aan de vogels van de goden. Een musje hipte mijn herinnering in.
 
Toen mijn oude hondje blind, doof, kreupel en zo dement was dat ze niet meer wist wie ik was of zijzelf,  op een dag echt niet meer verder kon, bracht ik haar naar de dierenarts voor het bevrijdende spuitje. Ik wist wat er kwam, zij niet. Ik wist dat het niet anders meer kon, maar goden, we waren al veertien jaar samen, ik met dat beestje uit het asiel, zo mishandeld dat ze levenslang 'anders' is gebleven, zo vertrouwd dat ik elke stemming las en zij de mijne. Ouwe eenzelvige grompot, dominante veedrijver, angsthaasje, dertien was je toen je voor het eerst een bot begroef en plotseling helemaal hond werd, bevrijd van wat jou was aangedaan, dossierhond, asielzoeker.

De dag na haar dood zat ik 's morgens in alle vroegte aan de tafel in de kamer en voelde de pijn, het verdriet, de twijfel. Had ze niet nog een week... een maand... Konden we niet ... hadden we nog... En een musje kwam naar binnen door het open klapraampje.  Op zijn dooie gemak, alsof het hier al jaren woonde. Het fladderde vrolijk de kamer rond, poetste zich de veren op de lamp, zat me een hele tijd rustig te bekijken, maakte nog een sierlijk rondje door de kamer en ging weer weg via het klapraampje. Tsjip!

En ik kon niet anders dan denken: dat is de geest van mijn oude hondje die me komt laten zien dat het heus de juiste beslissing was en dat ze nu vrijheid heeft gekregen; een vrijheid die ze al jaren niet meer heeft gekend in dat oude versleten lichaam van d'r.

Als een boodschapper van gene zijde, oh jawel, ook voor honden.

Ik had er vrede mee -

 En toch geloof ik niet in leven na de dood, en kan ik prima rationeel bedenken dat het een enorm toeval was dat dat musje juist op dat moment zo onmussig relaxed bij mij in de kamer kwam en bovendien feilloos weer door hetzelfde kleine raampje naar buiten ging en verdween, en dat de troost die dat musje bracht, troost was die ik vond omdat ik hem zocht.

Op dat moment en elke keer dat ik aan dat moment denk, bestond, bestaat er iets, hoe kortstondig misschien ook, van leven na de dood en van vrije wil; een kier tussen werelden. "There's a crack, a crack in everything; that's how the light gets in".  


 Jouw wereld is niet mijn wereld; jouw waarheid is niet mijn waarheid; mijn waarheid is soms zelfs niet eens mijn absolute waarheid. Alles wat is kan misschien ook wel iets anders zijn. We zien het alleen maar zo zelden.

Als we dat nu eens allemaal beseffen en elkaar daarom met rust laten over onze waarheden, maar ons volledig, integer en moedig inzetten voor het persoonlijk handelen in de waarheid die we hebben in het besef dat het enkel onze waarheid maar is - dan bouwen we misschien een wereld waarin vrijheid heerst en de goden hun plaats hebben.

Leonard Cohen ~ Anthem
21-09-2016 19:45:00
 

Hallo Postbode!

Wolf
Category: Soul

Zodra zij Post-oranje in de straat ontwaart, stuift zij de deur uit.
"Hallo Postbode!" 

Zij draagt merkwaardige, doorgaans zeer kleurige kleding. 
Felgekleurde huissloffen onder een flodderbroek en daarboven onontwarbare combinaties van hesjes, shirtjes en vestjes. Noppen, strepen en woeste tinten door elkaar. 
Een vrolijke verschijning. 
Ze mist een paar tanden (en vermoedelijk ook kiezen) en heur haren zijn ongecoiffeerd. 

Soms fietst zij door de wijk op een oude fiets. In een verkeerde versnelling. Ze trapt zich honderd slagen in de rondte om één meter verder te komen. 
Roepend naar passanten en liedjes uit onze jeugdjaren zingend. 

"Hallo Postbode!" De eerste keer was het even schrikken. 
02-09-2016 09:27:00
 

Smitti

Wolf
Category: Soul

Eén van de leuke bezorgadressen in mijn wijk is de dierenspeciaalzaak, bijna precies op de helft van mijn loop. Soms houd ik er even pauze. Heb er ook al eens staan schuilen tijdens hevig noodweer. Leuke mensen daar en ik kan meteen wat inslaan voor ons eigen vee.

Deze dag wil ik eigenlijk meteen weer door, maar zie dan tijdens het omdraaien vanuit mijn ooghoek iets nieuws staan op de toonbank.
Ik keer weer. 

"Hé wat hebben jullie daar nu staan?" 

Ik buig me naar het bakje en sta oog in ogen met 

DSC00951 blog

                                           Smitti!

11-08-2016 21:57:00
 

Fietsharp

Wolf
Category: Soul

Voor op mijn postfiets zit een stevige stuurtas met een klep. Als de klep open hangt, schuurt deze tegen het wiel. 
Vind ik niet plezant en daarom zet ik de klep vast middels het onmisbare, veelzijdige postelastiek

Komt nu de wind op een bepaalde manier onder het elastiek, dan klinkt het als een mondharp! 

Zo fiets ik soms als een postbezorgende sjamaan door dorp en veld.
"Pwojong wojong wawai hajong wongwong hawang pwiejong pjong", nu ja enzovoorts enzoverder.

18-07-2016 11:34:00
 

Betokt

Wolf
Category: Mind

Mijn Catootjes - de dames Kip - hebben de slechte gewoonte niet op stok maar in het leghok te slapen.
Legkip sliep wel op stok, toen ze hier nieuw bij kwam.
Soms volgde een van de twee anderen haar goede voorbeeld.
Helaas: zij volgde al rap het slechte voorbeeld van de twee anderen.
Zij stapelen zich dus elke avond opeen in een leghok en ik mopper elke avond dat kippen op stok horen te slapen.  

Maar deze avond zaten ze gedrieën op stok, zusterlijk naast elkaar! Ik prees ze tot aan de hemel! 

"Heb je nog gekeken of er nog een ei was" vroeg mijn partner. Ach neen, zo mooi vond ik het dat ze alledrie op stok zaten. Even terug om alsnog te controleren. 

27-06-2016 18:26:00
 

Kleuterklas

Wolf
Category: Mind

blog return

Ook het leven van een teckelpup is niet alleen maar lang-leve-de-lol.

Er moet geleerd worden, heel veel geleerd. 

14-06-2016 14:38:00
 

Here to stay

Wolf
Categories: Mind , Soul

Vijf weken en twee dagen zijn verstreken na de thuiskomst van Ellert, onze standaard ruwhaar dashond - oftewel: teckel! 
Negen weken oud was-ie toen. Een puppy-mollig bolletje hond met het gebitje van een piranha. 
 
Wennen moesten we. Pup aan ons, wij aan pup, Duitse Herder aan pup, pup aan Duitse Herder. Pup aan halsband. Pup aan riem. Pup aan wandelen. Pup aan regels. Wij aan spelen-met-pup. Puppyspel, geen volwassen Duitse Herder-spel. 
Puppy-leef-regime. 
Kleine hondjes-leefwereld. 
 
DSC00748 kl 
Wat een menneke! 
Is maar een héél klein teckeltje in een héél grote wereld he! 
Nou: onversaagd en onbeperkt nieuwsgierig gaat diejen kleine de wereld in. En met ongelooflijk veel plezier! 
02-06-2016 01:42:00
 
Pagina 1 van 3